Home Inloggen Winkel Contact
 
Zoekbox
     
 
Zoekbox
Topmenu
Topmenu Home Topmenu Winkel Topmenu Links Topmenu Preken Topmenu Kerken Topmenu Overdenkingen Topmenu Agenda Topmenu Contact Topmenu
Topmenu

Afdelingen 1. Algemeen 2. Kennis Bassin 3. Kinderen 4. Meeting People 5. Muziek 6. Pastoraat 7. Winkel Bron toevoegen Beheer Informatie Diversen
Aangepast zoeken
 

Aanraking (Marcus 1: 40-45)
Preek afkomstig van Ds. P. Warners van de Samen Op Weg Kerk te Utrecht.

       

Liturgie

Leviticus 13:45,46: 14:1-4.20

Marcus 1:40-45

Preek

Kruidje-roer-me-niet. Dat kan een mens zijn. Gedwongen. Van buitenaf. Zoals die melaatse. Een lijder aan lepra. De ziekte kwam. En je werd gedwongen Kruidje-roer-me-niet. Buiten de gemeenschap. Buiten de steden en dorpen. Op eenzame plaatsen. Komt er iemand in de buurt, roep dan: onrein! Onrein! Raak me niet aan. Gevaarlijk. Besmettelijk. De huid zo aangetast. Bedek het met haren. Een ziekte in die dagen: ongeneeslijk. Genezing? Alleen God kan dat geven. Toch in Leviticus een heel hoofdstuk over wat je moet doen als je beter wordt. Hoe vaak zal dat helemaal gebeurd zijn? Meer een visioen dan werkelijkheid. Visioen van de toekomst waarin alles nieuw zal zijn. Maar zolang: onrein! Raak niet aan! Buitengesloten. Paria. Onaanraakbaar.

Kruidje-roer-me-niet. Van buitenaf gedwongen. Soms ook van binnenuit. Mensen die zich verschansen. In hun schulp kruipen. Door een afwijking meegekregen met de geboorte. Opgesloten in zichzelf. De buitenwereld één en al bedreiging. Al die indrukken. Ze kunnen er niet mee over weg. Zo triest. Of door vreselijke ervaringen. Ervaringen van aanrakingen die niet mochten. Niet goed waren. Dat n??it meer. Raak me niet aan. Blijf uit mijn buurt. Je kunt er niet over praten. Schoon schip maken. Daar is veel voor nodig. Voor je ooit nog iemand je vertrouwen schenkt... Zo triest.

Je hebt ook wel eens zo'n gevoel. Ze moeten me niet te dicht op de huid komen. Beetje afstand graag. Je hebt toch je privacy? Er komt zoveel op je af. Door de media. Zoveel prikkels. Je moet je zo nu en dan wel eens afsluiten. Door de geweldige hoeveelheid die op je afkomt word je steeds meer individualistisch. Je eigen territorium. Bewaken. Afsluiten. Het kan allemaal te veel zijn. Je moet wel een heel dikke huid hebben om er niet door be?nvloed te worden. En je moet je huid zo duur mogelijk verkopen.

Je huid. Dat is je eerste verbinding met de buitenwereld. Hij reageert. (Of moet ik zeggen: zij? Huid is in eerste instantie vrouwlijk) Huid reageert. Bij angst kippenvel. Of het zweet breekt je uit. 'Heb je veel spanningen' vroeg de dokter me. Ik toonde hem een paar plekken met eczeem. 'Ik kan je er wel wat voor geven, maar het komt van binnenuit.' De huid als graadmeter voor je welbevinden.

Uitslag kan een gevolg zijn van niet aangesproken worden. Niet gevoeld worden. Niet gestreeld worden. Zegt Drewermann. De Duitse psychoanalyticus en priester. Als het zo noodzakelijk menselijke contact ontbreekt wordt het orgaan dat onze huid is, ziek. Het orgaan dat de verbinding is tussen ons en de wereld. Tegelijk kun je je dan niet meer van de buitenwereld afgrenzen. Alle indrukken vliegen je aan. Overgevoelig trek je je terug in je zelf.

Kruidje-roer-me-niet. Raak me niet aan. Aanraking ten kwade kan uit het licht naar de duisternis brengen. Je wordt haast bang om iemand aan te raken. Zo gauw kunnen de bedoelingen verkeerd zijn. Of verkeerd uitgelegd worden. Toch: er is ook een aanraking ten goede mogelijk. Het echte contact. Uit de duisternis naar het licht. Uit de dood naar het leven.

Zo kom ik terug bij die melaatse. Melaatsheid. Verzamelnaam voor van alles en nog wat. Ziekte van de huid. Je kunt het zo breed trekken als je wilt. Ziekte die van buitenaf komt. Door besmetting. Of een virus. Hoe heet dat allemaal. Tegelijk kan hij ook van binnenuit komen. Spanning die zich een uitweg zoekt. Je bent eenzaam. Hunkert naar contact. Kruidje-roer-me-niet. Raak me niet aan. Egelstelling. En tegelijk hunkeren naar echt, warm contact. Wat kan het leven moeilijk zijn.

Een melaatse komt bij Jezus. Een ergere ziekte dan de andere kwalen die door Jezus al genezen zijn. Die andere zieken bleven opgenomen in de gemeenschap. Over de schoonmoeder van Petrus maakte de gemeenschap zich bezorgd. Er werd voor haar gezorgd. Andere zieken werden door hun familie en vrienden gebracht. Zelfs de bezetene mocht gewoon tussen de anderen in de synagoge zitten. Vroeger werd wel met vertedering gesproken over onze 'dorpsgek'. Deel van de gemeenschap. Toch.

Melaatsheid. Isolement. Eenzaamheid. De melaatse komt tot Jezus. Hij overtreedt de voorschriften. Een wanhoopspoging. Al zijn opgekropte verdriet en moeite komt er in één keer uit. O, als u dat wou doen. U kunt het. Mij reinigen. Wanhoop en hoop in??n. En Jezus? Het r??kt hem. Tot in zijn ingewanden bewogen, zo staat er letterlijk. Het d??rt hem. Doet hem pijn. Leed kan je zo verschrikkelijk raken. En Jezus? Hij sluit zich er niet voor af. Deinst niet terug. Hij raakt de man ??n. Dat is heel ongebruikelijk. Vol risico. Verboden. Aanraken als helemaal bij die ander zijn. Niet met kwade bedoelingen. Uit bewogenheid. Genezende aanraking. Handoplegging. Liefdevol.

En die ander? Die w?rdt rein. Gaat uit de duisternis naar het licht. Uit de dood naar het leven. Uit de eenzaamheid naar de gemeenschap. En begrijpelijk: hij gaat uit zijn dak. Waarom valt Jezus zo tegen hem uit? Hij brieste hem toe - zou je letterlijk kunnen vertalen. Hij j??gt hem naar de priesters. Handelt het wel af volgens de voorschriften. Jezus is trouw aan de Tora. Weet dat Tora het leven beoogt. Daarom even opzij gezet.

Maar: pr??t er verder niet over. Waarom niet? Het kan verkeerd verstaan worden. Wie zich zo vereenzelvigt met het leed loopt de kans zelf uitgestoten te worden. En dat is wat Marcus precies aangeeft in het laatste vers... Er vindt een rolwisseling plaats. Hij kon niet meer openlijk in de stad verschijnen. Hij had een melaatse aangeraakt. Zijn ziekte op zich genomen. Zijn smarten gedragen Hier tekent zich de weg van het lijden al af. Waar je mee omgaat daar word je mee besmet. Isolement. Dood. Daar zal het met Jezus op uitdraaien.

Pas maar op met iemand die zich zo ontfermt over de uitgestotenen. Maar die uitgestotenen weten hem wel te vinden. Van alle kanten komen ze naar hem toe. Een beetje ten onrechte heeft Marie van der Zeyde er het woordje mensen in gezet. Er staat alleen maar 'ze.' Het gaat juist om die schepselen die niet of nauwelijks meer als mens gezien worden. Ze komen in het licht. Evangelie...

Onvoorwaardelijk kiest Jezus voor deze uitgestotenen. Zo zet Hij Gods koningschap midden onder ons neer. Wil je het je wel zo dicht op je huid laten komen? Een Messias? Jawel. Een wonderdoener? Graag. Iemand die voor de verachten kiest? En daarmee zegt: zo is God? Doe jij ook maar zo? Ga het leed niet uit de weg. Sluit je er niet voor af. Dat komt hard aan. Dat r??kt.

Maar of ik zo geraakt wil worden? En die gereinigde? Die zo hoog opgeeft over wat gebeurd is. Het uitbazuint? Wat anders zal hij uitgebazuind hebben dan dat je van Godswege gereinigd kunt worden? Van je isolement? Van je dikke huid? Zet je pori?n wijd open. Om gevoelig te worden voor de aanraking van God. Van het leven. Dat kan. Als jij het wilt. Hij wil wel...

Kopieerrechten: © copyright Kerken.com, 2002 - 2010.
Niets uit deze uitgave mag gepubliceerd of vermenigvuldigd of openbaar gemaakt worden in welke vorm dan ook, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de webmaster van Kerken.com en de bijdragende predikant. Voor vermenigvuldiging ter voorbereiding van, en openbaarmaking tijdens de zondagse eredienst is het wenselijk dit even aan ons door te geven. Dit kan met behulp van het hiervoor bestemde formulier 'preek gebruiken'. Ter voorbereiding van bijbelstudie(bijeenkomsten) is geen toestemming nodig.
 

Agenda
Boeken
Bijbel
kerk
Levensvragen
Links
Muziek
Nieuws
Overdenkingen
Preken


Kruis | Copyright 2003-2020 Kerken.com | deze pagina toevoegen aan favorieten | Contact | Disclaimer | A A A | Tell A Friend! | Kruis

 
tumblr site counter