Home Inloggen Winkel Contact
 
Zoekbox
     
 
Zoekbox
Topmenu
Topmenu Home Topmenu Winkel Topmenu Links Topmenu Preken Topmenu Kerken Topmenu Overdenkingen Topmenu Agenda Topmenu Contact Topmenu
Topmenu

Afdelingen 1. Algemeen 2. Kennis Bassin 3. Kinderen 4. Meeting People 5. Muziek 6. Pastoraat 7. Winkel Bron toevoegen Beheer Informatie Diversen
Aangepast zoeken
 

Het monument van Gods trouw bij de Jordaan (Jozua 4)
Preek afkomstig van Ds. E. van der Linde van de Christelijk Gereformeerde Kerk te Almelo.

       

Liturgie

Ps. 84: 1, 2

Ps. 84: 3, 4

Schriftlezing: Jozua 4

Ps. 61: 3, 5 n.b.

Ps. 136: 1, 10, 12 n.b.

Ps. 77: 7

Ps. 77: 8, 11

Tekst: Jozua 4

Preek

Lieve lezer!!,

De bekende predikant Wesley stond eens voor zijn open raam naar buiten te kijken. Hij had het op dat moment geestelijk moeilijk. Er waren veel vragen in zijn leven.

Terwijl hij daarover dacht, werd zijn aandacht plotseling getrokken door een angstig tjilpend zangvogeltje, dat achtervolgd werd door een havik. Die havik vloog steeds boven zijn prooi en liet zich dan pijlsnel op hem vallen, maar telkens wist het vogeltje behendig uit te wijken. De roofvogel liet echter zijn prooi niet los, temeer omdat het zangvogeltje vermoeid leek te raken. Radeloos keek het uit naar een schuilplaats en ???? vluchtte plotseling het open raam in en verborg zich onder de jas van de verbaasde Wesley.

De oogjes van het vogeltje keken angstig, de vleugels trilden nog, maar het kwam langzaam tot rust, het was veilig aan het hart van zijn redder. Spoedig was de havik verdwenen en kon het kleine zangvogeltje weer zijn nest opzoeken om zijn lied te zingen.

Dit voorval zette Wesley aan het denken, juist nu hij het zo moeilijk had, nu hij strijd kende en veel vragen hem van binnen beklemden.

Hij vond geen echte vreugde meer in het lezen in de Bijbel en in het bidden tot God. Binnen in hem was het dor en donker.

Door dit vogeltje zag hij opeen de uitweg. Het bange dier was gered door de enige toevlucht die overbleef. Het had zijn toevlucht genomen tot iemand die sterker was dan de havik.

En zo vroeg deze predikant zich af: Had hijzelf dan geen Toevlucht? Iemand die sterker was dan hijzelf? Kon hij dan niet schuilen bij de almachtige God? Was er geen uitweg in Jezus Christus? Zou hij zich niet toevertrouwen aan Hem en de heerlijke relatie met God beleven?

Deze dag, gemeente, werd een keerpunt in zijn leven. Hij ervoer weer opnieuw de relatie tot de HERE God. Hij dankte zijn HERE voor dit voorval en hij dichtte het lied:

Jezus, die mijn ziel bemint,

's Levens stormen loeien, Heer!

O, beveilig mij, Uw kind,

Leg mij aan Uw boezem neer.

Als de golven woedend slaan,

Tegen rotsen op en neer,

Laat mij aan Uw zij dan staan,

Tot de storm voorbij is, Heer.

Volheid van genade, Heer,

Woont steeds in uw priesterhart.

Stort de stroom des levens neer

In mijn ziel, neem weg mijn smart.

Gij zijt 's levens Heilfontein,

Gij geeft zondaars zaligheid:

Was mij, Heer, en houd mij rein,

Nu en tot in eeuwigheid.

Wat heeft dit nu te maken met Israël die door de Jordaan trekt? In Jozua 4 werd ik getroffen door de slotzin van vers 10: 'en het volk trok met haast over'. Wij hebben wel eens het idee alsof de Israëlieten door de 'Arc de Triomf' gingen, een soort erepoort naar het beloofde land. Maar dit zinnetje toont ons iets van spanning, van angst, van het niet te laat willen komen voor het heil van God.

Wat wil je ook, wanneer tegen alle natuurwetten in het water aan de ene kant oprijst als een transparante dijk. Je hebt wel van die grote onderzee aquariums: gigantische watermassa's worden tegengehouden door enorme partijen glas. Bij de Jordaan was geen glas, maar wel een gigantische watermassa, tegengehouden door de onzichtbare hand van God. Denk je dat eens in. Daar moet je langs! samen met je kleine kindertjes, de baby's aan de borst gedrukt, arm in arm met gehandicapten en mindervaliden: samen over de kei?ge bodem, deze heilige bodem, naar beneden waar in het diepste punt de ark stond, gedragen door priesters. De ark met het verzoendeksel in de vorm van een troon. Met engelen aan weerszijden als bewakers van God, die hun vleugels uitstrekten over de ark, maar ook over heel het volk en ze zo een schuilplaats bood. Denk je eens in dat je langs die heilige glazen wand gaat en dan langs de ark van Gods verbond: dan zie je toch Gods macht! Dan ril je toch van die tastbare heiligheid! Wie ben ik dat ik dit mag beleven. Wat is Gods genade groot dat ik hier langs mag. Dan kun je toch alleen biddend en aanbiddend verder:

Groot is uw trouw o, HEER, mijn God en Vader!

Gij geeft ons leven, vergeving van zonden.

Ben ik ontrouw, Gij blijft immer dezelfde.

Die Gij steeds waart, dat bewijst Gij ook nu!

Niet maar zo wordt er dan een monument van 12 stenen opgericht aan de oever van de Jordaan. Het is een gedenkteken van Gods genadige zorg, God die een relatie aanging en aangaat met het volk. God, die zijn vleugels uitstrekt over het volk en ze een schuilplaats biedt. Die 12 stenen vormen een geheugensteuntje dat Israël, dat wij steeds weer zingen:

HERE, uw macht is groot,

Uw trouw zal nooit vergaan.

Al wat Gij ooit beloofd heb, zal bestaan!'

Het thema voor deze preek is:

HET MONUMENT VAN GODS TROUW BIJ DE JORDAAN

1. als teken van Gods verlossing voor Israël

2. als onderdeel van de geloofsopvoeding van de kinderen

1. teken van Gods verlossing voor Israël

We hebben, gemeente, vorige week gezien naar het volk Israël, dat bezig is door het pad in de Jordaan voet aan land te zetten in het Beloofde Land. Waar geen weg was - gedurende de 3 dagen die ze bivakkeerden aan de overzijde, hadden ze dat uitgebreid kunnen constateren - daar had de HERE God, hun God, een weg gemaakt.

God baande door de woeste baren

en brede stromen ons een pad.

Dat was een weg van genade.

We zagen vorige week in het bijzonder naar de ark en het bijzondere dat de priesters en niet de Levieten de ark droegen. Vanmiddag kijken we er nog nader naar en dan vooral met het oog op de doop. Want in 1 Kor. 10: 1 en 2 zegt de apostel Paulus dit van de doortocht door de Schelfzee: 'Ik stel er prijs op, dat jullie weten, dat onze vaderen allen onder de wolk waren, allen door de zee heengingen, allen zich in Mozes lieten dopen in de wolk en in de zee.' Deze doortocht door de Jordaan is een herhalingsoefening van de doortocht door de Schelfzee en heeft dezelfde geestelijke betekenis. De woestijn-periode was een geestelijk dorre periode. In hoofdstuk 5 staat, dat in die periode ook niemand besneden was. Dat gebeurt dan massaal wanneer ze te Gilgal het Pascha vieren. In de woestijn heeft Israël massaal de relatie met God onder druk gezet en het verbond gebroken. Die relatie gaat God herstellen door zijn macht, liefde, zorg, genade en trouw te tonen in de doortocht door de Jordaan. Israël mag schuilen onder de Adelaarsvleugelen van God, aan het hart van God, dat klopt in de ark van het verbond als ze door het pad in de Jordaan gaan. Net als dat zangvogeltje schuilde bij die predikant tegen de gevaren. Maar God vraagt van Israëls kant: leef dan uit het verbond, onderhoud de relatie met mij, wees trouw in het onderhouden van mijn woord en - en dat komt straks aan de orde in het tweede deel - geeft het door aan je kinderen.

In het licht van 1 Kor. 10 kun je dus zeggen: daar in de Jordaan, tijdens die doortocht vindt er een doopdienst plaats. Wat Johannes de Doper jaren later doet: de doop der bekering tot vergeving der zonden, dat vindt 1500 jaar daarvoor massaal plaats aan heel het volk. De Jordaan is dus één groot doopvont. Israël wordt verbonden aan God, opnieuw en helemaal wanneer ze het Beloofde land daadwerkelijk binnengaan. Dat gebeurt als volk. God werkt structureel. Maar de enkeling gaat niet op in de massa. Geloven kun je niet voor een ander doen. Ik moet onder de indruk komen van de macht van God. Ik zal moeten inzien het niet zonder de verlossing van God te kunnen stellen. Dat ik de relatie die God mij aanbiedt, daadwerkelijk aanga door het geloof, die uitbouw door de Heilige Geest. Dat ik van die monumenten van Gods trouw heb in mijn leven en daar regelmatig naar terugkom om daar God te danken en te loven.

Laten we dan, gemeente, nog één keer achterom kijken. Bijna heel het volk is door het pad in de Jordaan-bedding getrokken. Middenin, in het diepste punt staat nog de ark, gedragen door de priesters. Het volk kan het allemaal goed zien. Ik heb de vorige keer gezegd: de Jordaan ligt in een dal. Als je de Jordaan-bedding uitloopt, Kanaan binnen, dan moet je vrij stijl omhoog. Sta je dan op de oever, dan kun je van boven af alles zien, wat er gebeurde met de priesters die daar onbewegelijk staan in het diepste punt van de Jordaan, je kunt zelfs zeggen: van de aarde, want de Jordaan ligt heel diep in de aardsleuf die daar een groeve trekt tot ver in de Rode Zee.

Wat een schouwspel: die nietige mensjes daar met die glanzende gouden verbondskist! schitterende engelen daarbovenop en aan de ene kant die glazen dijk van watermassa's, tegengehouden door degene die troont op de Cherubs.

Je kunt zeggen: de Jordaan is de sleur van het leven. Heel gemakkelijk laat je je mee stromen en mee dobberen met dit water. Maar u/ jij weet, dat de Jordaan doodloopt in de Dode Zee. Er zijn daar geen zijrivieren. Water dat de Dode Zee instroomt komt er nooit meer uit. En geen enkele vorm van leven kan zich hier handhaven. Hier heerst de koude dood.

Dan doorbreekt God deze stroom van dood water. Midden in deze levenssleur staat de ark. Dwars door de allerdaagse cadans breekt de HERE God een weg open, waar geen weg was. Het moet niet naar de Dode Zee, maar naar het Beloofde Land.

We hebben gezegd: die priesters wijzen ons op de Hoogste Priester, onze HERE Jezus Christus. De ark wijst ons op het kruis van Golgotha.

De HERE Jezus doorbreekt de stroom van dood water, de levenssleur. Hij liet zich niet mee dobberen met de stroom van zijn tijd. Hij doorbrak dat patroon. Dat gaf een geweldige deining. Hij hield de mensen van zijn tijd op. Je kunt zeggen: de levensstroom van dood water hoopte zich op, zoals het water van de Jordaan zich ophoopte als een muur. De HERE Jezus trotseerde zijn tijd, nam een enig en unieke positie in en ging soeverein Zijn weg.

Men nam dat de HERE Jezus niet in dank af. Hij hoopte ook ergernis, haat, nijd en afgunst op. Dat gold en geldt niet alleen de Heiland, maar ook zijn volgelingen. De HERE Jezus zegt in Joh. 15: 20: 'Een slaaf staat niet boven zijn heer. Indien zij Mij vervolgd hebben, zij zullen ook u vervolgen.' Nu behoeven we die golven van haat, vervolging en ergernis niet zelf te dragen, net zoals Israël er niet zelf voor hoefde te zorgen dat dat pad door de Jordaan droog bleef. Daar zorgde de Koning der Koningen voor, Hij die troont op de cherubs. Wij zijn voor rekening van de HERE Jezus, die hing aan het kruis van Golgotha tot verzoening en verlossing.

De wereld is soms, gemeente, enorm vuil en gemeen. Daar zit iets duivels achter. Dat alles kan je benauwen.

Net als de Israëlieten die langs de wateren gingen. Je kunt je indenken dat dat ook benauwde. Mensen konden in die tijd over het algemeen niet zwemmen. En dan is het jouw beurt om door de Jordaan te trekken. Stijl naar beneden, zo loopt het landschap af. Metershoge watermassa's aan de rechterkant. En daar ga je!

Je moet er toch niet aan denken dat het water naar beneden komt!

Nu, dat hoefde ook niet als ze maar naar de ark van het verbond keken, hoog opgeheven door de priesters. Dan strekten de vleugels van de engelen van het verzoendeksel zich uit over hen. Dan wisten ze: we zijn veilig onder Gods hoede.

De schaduw van uw troon omsloot

uw heiligen weleer

Bij U beveiligd is ons lot

En zeker ons verweer.

Kijk, zo mogen we dat toepassen op onszelf.

Zoals God zorgde voor Israël, zo zorgt Hij voor ons.

Zie ik dat? Geloof ik dat?

En omdat Israël dat vaak niet zag, en wij ook niet, daarom wordt er een monument opgericht bij de Jordaan.

Wanneer dan bijna het hele volk is overgetrokken - 3 miljoen mannen, vrouwen en kinderen, dan vinden er nog 2 dingen plaats:

Het eerste is: Uit elke stam treedt een man aan die uit de droge rivierbedding een steen tilt en op de schouders meedraagt naar de oever.

Het tweede is: op de plaats waar de priesters staan met de ark worden op bevel van Jozua 12 stenen op elkaar gelegd. Twee bijzondere tekenen.

En wanneer dat is gebeurd, dan komen de priesters met de ark van God in beweging en marcheren langs de glazen muur naar de overkant. En nog maar net hebben ze de oever betreden, of de wateren denderen naar beneden en stromen richting de Dode Zee.

Wat willen nu de 2 gedenktekenen zeggen?

Allereerst die 12 stenen op de oever. Wat betekenen deze stenen? zo is de vraag uit vers 21.

Nu, u en jij weten wellicht dat na de tijd dat de Berlijnse muur viel in 1989, je stukjes muur als souvenir kon kopen. Keurig verpakt - als het kon met wat graffiti van de Westerse kant: een stukje van het zo gehate IJzeren gordijn. Zo'n stukje muur was een stukje verlossing: symbool van de herwonnen vrijheid en eenheid en symbool van de ondergang van de dreigende machten die schuilgingen achter die muur.

Nu, zo nemen deze 12 mannen van Israël een stukje van de droge rivierbedding mee naar de oever van het Beloofde Land. Stukjes natuur als stukjes verlossing. Ruwe keien, brokken natuur als teken van de macht van God. Het zijn tekenen van de ontvangen vrijheid, tekenen van de trouw van God: Hij doet wat Hij heeft beloofd aan de vaderen. Hij maakt zijn woord waar en leidt het volk naar de plaats der belofte.

Dat moet Israël nooit vergeten.

Vandaar dit monument.

Dat monument zegt ook: Het is Gods werk alleen.

Dit werk is door Gods alvermogen,

door 's HEREN hand alleen geschied.

Wij behoeven niet ons steentje bij te dragen aan het heil. Het enige is Gods grote daden gedenken. Dat wijst ons op de kracht van God. Ik hoef niet in mijn generatie een wonder van God mee te maken. Dat maakten de vele generaties in Egypte ook niet mee. Maar de woestijngeneratie en de Intochtgeneratie maakten die wel mee. En hun taak is: overdragen aan het volgende geslacht. Gods wonderen levend houden. En zelf leven uit het wonder.

Daarom zijn we nu precies hier in de kerk, gemeente. Denken aan wat God deed in het O.T. en in het N.T. De ark in de Jordaan, het kruis op Golgotha. Gods wonderen levend houden. En zelf leven uit het wonder.

Die stenen op de oever van de Jordaan zeggen ook: Er is maar één weg naar het leven, het eeuwige leven. Dat is de weg van de verzoening. De ark wijst op het kruis. Die ark bleef staan tot ieder was overgestoken. Het kruis van Christus staat nog steeds opgericht. Daar mag ik u, jou en mijzelf ook weer op wijzen, vanmiddag. Iedereen is nog niet over. Sommigen zijn bang om te geloven. Bang dat ze hun vrijheid verliezen. Sommigen zijn onverschillig. Sommigen geloven God niet op zijn woord, kunnen dat niet.

Toch zeggen we tegen elkaar:

Steek over, vriend, naar Kana?n,

Naar het land van de Godsgemeenschap.



Geloof de Bijbel.

Leef vanuit de belofte, vanuit het geloof.

En daarop wijst het tweede teken.

Op de oever liggen stenen. Maar in de Jordaan liggen ook nog eens 12 stenen. Die stenen liggen daar, waar de ark eens stond in de Jordaan.

Ik zei al: deze plaats in de Jordaan heeft iets van het doopvont. Wie nl. langs de oever liep, zag meestal niets van die 12 stenen in het water. Als je kijkt naar je gedoopte voorhoofd in de spiegel, dan zie je niets van de doop terug. En toch liggen die stenen er, toch ben je, bent u, gedoopt.

Ergens in je leven is een grenspaal neergezet, stenen van Gods trouw in je onderbewuste. Tegenover de sleur van het leven staat het kruis van Golgotha.

Ik ben gedoopt.

De belofte is mij persoonlijk gegeven.

Ik mag leven in het land der belofte, of zoals we dat wel zeggen: op het erf van het verbond, ik mag me thuis voelen in de kerk.

Maar de vraag is: leef ik er werkelijk? Leef ik in gemeenschap met God? Daarop wijst de ark, daarop wijst het kruis, daarop wijst de doop!

Want die stenen onder water moeten wel boven water komen. Kijk maar op de oever. Stenen van Gods trouw, opdat ik God mag erkennen als mijn God, Jezus Christus als mijn Verlosser en Zaligmaker.

Doe ik dat?

Dank ik God voor zijn trouw, zijn zorg, zijn liefde?

Dank ik Jezus Christus voor de redding van mijn leven? Dat Hij aan het kruis ging tot verzoening van mijn zonden?

En spreek ik daarover?

Heeft het mijn hart?

Heb ik God lief met heel mijn hart, heel mijn ziel, heel mijn verstand en al mijn krachten? Praat ik daarover met mijn kinderen en kleinkinderen?

2. Dat is het tweede deel waar we nog kort bij willen stilstaan als we het hebben over het monument van Gods trouw bij de Jordaan nl. als onderdeel van de geloofsopvoeding van de kinderen

Je kunt je het zo mooi voorstellen, gemeente, wanneer later daar een vader wandelt met zijn zoon, een moeder met haar dochter, een opa met kleindochter of een oma met kleinzoon??.

En die kinderen komen op een leeftijd dat ze vragen stellen. Met een jaar of 3, 4 begint dat, dat ze niets anders doen dan vragen: Mamma, waarom gaan we nu eten? Papa, waarom ga je weg? Mamma, waarom is de lucht blauw? Mamma, waarom gaan we naar de kerk? Waarom moet je naar school? Waarom, waarom!

Dat zo'n opvoeder dan bij die berg stenen komt te staan aan de Jordaan, of er langs kwam op familiebezoek door deze doorwaadbare plaats bij Jericho, of op weg was naar Jeruzalem voor een feest. Dat zich dan een gesprek ontspon!

Pappa!

Ja m'n jongen, wat is er? Pappa, waarom staan die stenen daar? Tel ze eens, één voor ??n. E?n, twee, drie, elf, twaalf - twaalf stenen tel ik. Je, precies, twaalf stenen zijn het. Ik zal je vertellen hoe ze er gekomen zijn. Toe jij nog niet geboren was, is ons volk door de Jordaan getrokken. Er was een weg waar geen weg was, een pad dwars door het water. En uit de bedding van de rivier zijn deze twaalf stenen meegenomen, voor elke stam ??n. Begrijp je, mijn jongen, mijn meisje? Dat is om nooit te vergeten: God maakt een weg waar geen weg is! Dat was vroeger zo, dat is nu nog zo.

En vervolgens kon heel concreet gesproken worden over een actuele zaak. De relatie tot God besproken worden, het kind wijzen op het persoonlijke geloof in God.

Wat mag de doop van een kind of een oudere uit de gemeente zijn als dit monument. Een concrete aanleiding om te spreken van Gods trouw, genade, liefde en zorg. En juist als de kinderen zitten in de leeftijd van vragen en nog eens vragen, dan mogen we er mooi op in gaan. Hoe belangrijk is het dan tijd vrij te maken voor onze kinderen. We kunnen zo gemakkelijk druk zijn met werk, met zorgen, met T.V.-kijken, met niks, gewoon druk zijn en druk doen. Dan wijzen die 12 stenen en de uitleg van de Bijbel ons vanmiddag op onze verantwoordelijkheid als opvoeder. Het geloof is een onmisbaar onderdeel. De Bijbel moet op de etenstafel. De kinderen moeten leren waarom ze gedoopt zijn en wie de God van hun doop is. Wat het wil zeggen dat ze gedoopt zijn in het bloed van Jezus Christus, zijn afgestorven aan de oude mens en zijn opgestaan in nieuwheid van leven.

Van groot belang is dan ons eigen voorbeeld. Straalt er iets van Gods liefde van mij uit? Is er vertrouwen op God temidden van allerlei omstandigheden? Zie ik het zitten, omdat ik God zie zitten?

Van groot belang is dan de sfeer van vertrouwelijkheid. Als je dat zo leest in Joz. 4 vanaf vers 21, dat die stenen worden opgericht opdat later de kinderen zullen gaan vragen: wat betekenen deze stenen? dan spreekt daaruit een sfeer van openheid om dingen te vragen. Dat in het gezin vreugde en verdriet gedeeld kunnen worden, dat er vriendschap en gemeenschap is. Soms kom je in gezinnen waarvan je keer op keer denkt: hier is iets mis. Hier wordt niet meer met elkaar gepraat. En soms kan het mis zijn. Maar dat moet niet te lang duren. Ja, zei men dan in mijn vorige gemeente: ds., wacht maar tot uw kinderen groot zijn. Dat vond en vind ik flauw. Want voordat je wacht tot het misgaat, kun je zoveel doen om geloof, hoop en liefde te stimuleren, zoveel praten over God, het leven, de dagelijkse dingetjes, zoveel zingen met elkaar van Gods trouw, zoveel bidden met elkaar tot de God Die leeft en aan mijn ziel - en aan die die mij lief en dierbaar zijn - het leven geeft, kun je bezig zijn karakters te vormen, inzichten mee te geven, kritiek te geven en te incasseren, te laten zien wat echt en onecht is, waar en niet waar, recht en onrecht is.

Dus: Vormend bezig zijn in gezin en kerk, op vereniging en school. Werkzaam zijn met de belofte in gesprek en gebed.

Kortom, regelmatig stilstaan bij de doopvont!

En je kunt je afvragen: wat betekent zo'n stilstaand doopvont in de werveling van onze tijd. Wat betekent zo'n schaal in een wereld van chips en automatisering, maar ook van honger en eenzaamheid?

Dan zeggen die stenen op de oever van de Jordaan, en meer nog die in de Jordaan: Gel??f nu maar, dat God alle macht bezit, bel??f nu maar dat er kracht is in het bloed van het Lam, bel?jd nu maar dat er geen beter leven is dan het leven van een kind van God. Dat is ook de taal van de doopvont voorin de kerk.

Zou het niet hoog tijd worden, dat we daar weer naar gaan luisteren en doorvertellen, te beginnen in ons gezin?

Amen.

Kopieerrechten: © copyright Kerken.com, 2002 - 2010.
Niets uit deze uitgave mag gepubliceerd of vermenigvuldigd of openbaar gemaakt worden in welke vorm dan ook, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de webmaster van Kerken.com en de bijdragende predikant. Voor vermenigvuldiging ter voorbereiding van, en openbaarmaking tijdens de zondagse eredienst is het wenselijk dit even aan ons door te geven. Dit kan met behulp van het hiervoor bestemde formulier 'preek gebruiken'. Ter voorbereiding van bijbelstudie(bijeenkomsten) is geen toestemming nodig.
 

Agenda
Boeken
Bijbel
kerk
Levensvragen
Links
Muziek
Nieuws
Overdenkingen
Preken


Kruis | Copyright 2003-2019 Kerken.com | deze pagina toevoegen aan favorieten | Contact | Disclaimer | A A A | Tell A Friend! | Kruis

 
tumblr site counter