Home Inloggen Winkel Contact
 
Zoekbox
     
 
Zoekbox
Topmenu
Topmenu Home Topmenu Winkel Topmenu Links Topmenu Preken Topmenu Kerken Topmenu Overdenkingen Topmenu Agenda Topmenu Contact Topmenu
Topmenu

Afdelingen 1. Algemeen 2. Kennis Bassin 3. Kinderen 4. Meeting People 5. Muziek 6. Pastoraat 7. Winkel Bron toevoegen Beheer Informatie Diversen
Aangepast zoeken
 
Kerken.com \ Afdelingen \ Overdenkingen

DE DAG EN DE KANDELAAR

,,Niet doen”, zegt de Prediker, ,,niet doen, je afvragen waarom het vroeger beter was dan nu”. Dat is niet wijs.
Elke tijd heeft zijn eigen droeve dalen en ook zijn eigen mooie hoogten.
Ik denk aan mijn vroegste jeugd, aan de straat waar ik woonde, in Rotterdam. Het is zondag. Twee keer per dag beweegt zich een lange stroom kerkgangers door de straat naar dat enorme gebouw aan het eind. Het gaf mij een veilig gevoel, al die mensen hoorden net als wij ook bij God en bij de Here Jezus. Er was de angst en de misère van de oorlog, maar dit had iets moois, iets beschuttends.
Er waren tekenen van God. Hoe dan? Waar dan? Dat kan ik niet precies zeggen maar veel mensen spraken in die tijd op dezelfde toonhoogte. Als gelovigen verstonden ze elkaar. Ondanks het verwoestende bombardement stonden overal nog kerken en het goede kerkenwerk ging door. Er was vertrouwen dat je, ook in het geweld van de oorlog, uiteindelijk niets kon gebeuren.
Ook onze tijd heeft grandeur. Hoe vaak kunnen we niet tegen elkaar zeggen: dit is toch heel wat beter dan vroeger. Evengoed is er de misère b.v. de godverlatenheid, de onbestemdheid ,de ontheemdheid en de onverbondenheid. Alles moet hier gebeuren en nu. Want nog even en het is op. Een toekomst bestaat niet. Waar zie je in de wereld van nu, in de moderne stad sporen van geloof, van God? Het demonische lijkt de overhand te krijgen in de samenleving. Kent u ook het gevoel in een woestijn te leven? Benauwt die Godloosheid u soms ook zo? En de goddeloosheid?
Waar zou in die woestijn je hoop en je moed blijven als je niet Gods gunst en hulp genieten zou? In je gewone leven van alledag en op die bijzondere dag als je met anderen samenkomt in de ,,schuilplaats in de wildernis”. Wat een oasegevoel ’s zondags: hier is God, hier is de belofte van nieuw leven, hier krijg je brood voor onderweg, hier wordt je opgemonterd en bemoedigd.
Ik maak een sprong. Als ik nu in het blad ,,Opbouw”-nummer van 25 september j.l.het artikel lees: ,,De middagdienst zingt haar zwanenzang” dan voel ik me lamgeslagen en ontmoedigd. Ja, zegt u misschien, sorry, hoor maar wat daar in staat is toch bekend. Jawel, maar elke keer dat je erover leest drukt het je neer. En het wordt in dit artikel nog versterkt door de opsomming van gemeenten die de middagdienst al afgeschaft hebben. Zoveel al?
De gemeenschappen van gelovigen, hun activiteiten, hun samenkomsten, met als hoogtepunt de zondagse kerkdiensten, zijn dus te beschouwen als oases in de bedreigende kilte van onze wereld. Je komt er van bij, van dat God loven, van dat veilige bij elkaar zitten, van dat gevoel van eenheid.. In de week kan de ellende van de wereld je soms als een hartinfarct in de houdgreep nemen, even voel je met al die anderen samen bevrijd omdat de Geneesheer je aanraakt.
Mooi, die oase van al die eenstemmige, positief ingestelde mensen.Ja, maar dat is de bedoeling niet alleen. Als je zingt ,,Kom mee naar buiten, allemaal”, naar de ruimte van de vrijheid van de verlossing, dan zing je toch ook met je gezicht naar niet-gelovigen toe. Zorg dat je erbij komt, nú kan het nog.
Als wij niet spreken en getuigen en oproepen in de wereld dan zal God van ons rekenschap vragen(Ezech.3:18). Maar wanneer wij echt met een brandende liefde willen getuigen dan…
Dan …dan zullen we een vindplaats voor zoekers moeten zijn, dan zal aan ons gezien moeten worden dat wij een schitterende toekomst verwachten, dan zal van ons gezegd moeten worden: moet je zien, hoe ze
daar van elkaar houden. Dat kan alleen als we een sterke gemeenschap zijn.
Zijn we dat dan niet? Er gebeuren toch prachtige dingen in en vanuit onze kerken. U beleeft het zelf en u leest erover in dit blad. Ja zeker.
En toch zijn er die ontwikkelingen die verlammen. B.v.waar dat artikel ,,De middagdienst zingst haar zwanenzang” van spreekt.
Deze tendens zegt iets. Het heeft m.i. te maken met het niet goed onderkennen van de tijd, met het niet goed onderscheiden van de dingen, met ons comfortabele leventje.Wat we zien is: teruglopende kerkgang, nu ook al in de ochtenddiensten, moeite om kerkeraden te vormen, afnemende belangstelling voor andere kerkelijke samenkomsten dan op zondag.
Wat zal er op volgen? Je hoeft geen profeet te zijn, noch de zoon van een profeet om dat t e zien aankomen. Nog minder onderscheidingsvermogen, nog minder zicht hierop dat we schade toebrengen aan het lichaam van Christus, verdere afname van ledentallen en tenslotte een laatste kerkganger die het licht van de kerk uitdraait.
Die ontwikkeling van afnemende belangstelling zien we al een poosje aan. Goed, we praten er wat over, het geeft ons zorgen maar verder. M.i.gaan we, leden van allerlei kerken, veel te veel met dit verschijnsel om als met een natuurverschijnsel. Het onweert en bliksemt, maar wat doe je er aan. Wat kun je nou dóen aan dit verschijnsel, dat we waarnemen in zoveel kerken.
Ik denk, dat het veel meer een hartszaak moet worden. Dat we met de meeste klem vanaf de kansel opgeroepen worden meer om te zien naar degenen die gaan afglijden, en dat we dat ook doen. Dat we waarschuwen en oproepen de gemeente die bestemd is voor het eeuwige leven weer te gaan zoeken. Dat we duidelijk proberen te maken dat dé dag nadert en dat het er nu op aankomt.Laksheid kan niet meer.
En wat ook onontbeerlijk is dat we persoonlijk en in de zondagse samenkomsten er bij God de Heilige Geest op aandringen ons te vervullen met liefde voor wat verloren dreigt te gaan.
Verloren…is het zó erg? Ja, want ach, we weten toch allemaal dat het na twee, drie generaties over en uit kan zijn. Iedereen kent toch voorbeelden.
En waarom houden we niet eens een landelijke bidstond voor deze zaak? Die zijn wel voor minder georganiseerd.
Is dit nou allemaal niet een beetje overdreven en dramatisch? Ik geloof het niet. Er komt een dag dat Jezus terugkomt. Zal Hij dan het alleen zaligmakende geloof aantreffen of is de kandelaar voor die tijd al verdwenen? Het zal toch niet zo zijn. Er zal toch hoop ik nog een christelijke gemeenschap zijn waar onze kindskinderen naar toe kunnen. Dat willen we toch zielsgraag…

Bron: [ ] C.v.Baardewijk - Toegevoegd op 18/12/2009 door Kees
 

Agenda
Boeken
Bijbel
kerk
Levensvragen
Links
Muziek
Nieuws
Overdenkingen
Preken


Kruis | Copyright 2003-2020 Kerken.com | deze pagina toevoegen aan favorieten | Contact | Disclaimer | A A A | Tell A Friend! | Kruis

 
tumblr site counter